Teklîfî hüküm, fıkıh usulü kitaplarında, “Şâri’in iktizâ ve tahyir bakımından mükelleflerin fiillerine ilişkin hitabıdır” şeklinde tanımlanmaktadır. Buna göre bir işin yapılmasını veya yapılmamasının talep edilmesi ya da yapılıp yapılmama arasında serbest bırakılması teklîfî hüküm içinde mütalâa edilmektedir. Namaz ve oruç yapılması istenen, içki içmek yapılmaması istenen, yeyip içmek de serbest bırakılan teklîfî hükümlerdendir.Teklîfî hükümler, farz, vacip, mendub, mubah, tenzihen mekruh, tahrimen mekruh ve haram olmak üzere yediye ayrılır. Farz, açık ve katî bir delille yapılması istenen fiiller olup, Müslümanların öncelikli olarak yerine getirmekle mükellef oldukları, terk edilmesinin dünyevî ve uhrevî kınanmayı gerektirdiği emirlerdir. (bk. Farz) Vacip, amel bakımından farz gibi olan, fakat katî ve açık delillere dayanmayan emirlerdir. (bk. Vacip) Mendûb ise, kesin olmayan bir tarzla yapılması istenen davranışlardır. (bk. Mendûb) Tenzîhen mekruh, kesin olmayan bir tarzla yapılmaması istenen davranışlardır. Tahrîmen mekruh, delil yönünden katî olmamakla birlikte, kesin olarak yapılmaması istenen şeylerdir. Bunlar amel bakımından haram gibi olan, fakat kat’î ve açık delillere dayanmayan yasaklardır. (bk. Mekruh) Haram ise, açık ve katî bir delille yapılmaması istenen fiile denir. (bk. Haram)

Diyanet dini kavramlar sözlüğü