Aracı olmak, yardım etmek, çift / ikili yapmak anlamındaki “ş-f-`a” kökünden türeyen şâfî’ kelimesinin mübalağalı şekli olan şefî’, şefaat eden, yardımcı olan demektir.Şefî’ (çoğulu şüfeâ’) Kur’ân’da Allah ve insanların (Yûnus, 10/3) (bk. Şefaat) vasfı olarak kullanılmıştır: “…O’nun (dünya hayatı kendini aldatan, dinini oyun ve eğlence yerine koyan kimsenin) Allah’tan başka dostu da yardımcısı da (şefi) yoktur…” (En’âm, 6/70), “… Sizin O’ndan başka ne bir dostunuz (velî) ne de bir yardımcınız (şefî’) vardır…” (Secde, 32/4), “De ki: Şefaatin hepsi Allah’ındır…” (Zümer, 39/44). Allah’ın şefî’ vasfı; dünyada özellikle âhirette müminlerin yâr ve yardımcısı, azap ve sıkıntılardan koruyanı olduğunu ifade eder. (İ.K.)

Bir fıkıh terimi olarak şefî’, şuf’a hakkı ile gayrimenkul veya gayrimenkul hükmündeki yeri cebren alma hakkına sahip olan kişi demektir. (bk. Şuf’a)
Diyanet dini kavramlar sözlüğü