“Nefse zulüm”; bir insanın dünya veya âhirette kendisine zarar verecek inanca sahip olması, söz, fiil ve davranışlarda bulunmasıdır. (bk. Zulüm)”Nefse zulüm” ifadesi Kur’ân’da 29 defa geçmektedir. İnkâr etmek (Nahl, 16/28), iki yüzlülük (nifâk) (Nisâ, 4/64), Allah’a ortak koşmak, günah olan ve nefse zarar veren söz, fiil ve davranışlar (Âl-i İmrân, 3/135; Nisâ, 4/110), ilahî sınırları çiğnemek (Talâk, 65/1), İslâm’ın emir ve yasaklarına uymamak (Tevbe, 9/36) nefse zulümdür.

Kâfir, münâfık ve müşrikler, inkâr, nifak, şirk ve isyan sebebiyle nefislerine zulmettikleri gibi, müminler de Allah ve Peygamberin farz olan emirlerine uymadıkları, yasakları ihlal ettikleri, haram-günah olan söz, fiil ve davranışlarda bulundukları zaman nefislerine zulmetmiş olurlar. Her günahın ve kötülüğün cezasını kişinin kendisi çeker. Namaz kılmayan, oruç tutmayan, yalan söyleyen insan, nefsine zulmetmiş olur.

Fâtır sûresinin 32. âyetinde müminler, üç kısım olarak zikredilmiştir: “Nefsine zulmeden”, “muktesid” ve “sâbık”. “Nefsine zulmeden”; kötülükleri iyiliklerinden fazla olan, büyük günah işleyip tevbe etmeden ölen, inkâr etmeksizin nimetlere nankörlük eden, helal-haram demeden mal kazanan, ibadetlerini gafletle yapan, Kur’ân’ı okuyup onunla amel etmeyen, amelinde kusuru olan, emir ve yasaklara uymayan kimsedir, şeklinde tanımlanmıştır.

Küçük-büyük, kişinin kendisine veya başkalarına yönelik bütün günah, söz, fiil ve davranışları nefse zulümdür.

Diyanet dini kavramlar sözlüğü