İfk Hadisesi Diyanet

İfk hadisesi, Beni Müstalik (Müreysi) Savaşı dönüşün­de Hz. Ayşe’nin iftiraya uğraması olayıdır.

Kureyş müşrikleri Hendek Savaşı önce­sinde Arap Yarımadası’ndaki bütün güçleri Medine-İslâm toplumu aleyhine kışkırtmış­lardı. Burada, müslümanlara karşı öteden beri düşmanca emeller besleyen Benî Müstalik’in Medine’ye saldıracağı haberi alınınca Hz. Peygamber, 5/626-627 Aralık-Ocak aylarında 1000 kişilik bir ordu ile onların üzerine ani bir saldırı düzenledi. Bu savaşta müslümanlar büyük üstünlük sağ­ladılar.

İşte bu savaştan dönülürken İslâm ordu­su bir yerde konaklamış, gece yarısından sonra da hareket hazırlığına başlamıştı. Bu esnada, sefere katılmış bulunan Hz. Ay­şe’nin bir zaruret sebebiyle kafileden bir süre ayrıldığı görüldü. Döndüğünde, abla­sından hatıra olan Yemen göz boncuğun­dan ipe dizilmiş gerdanlığının düşmüş olduğunu farketti. Hemen geri dönerek araştırdı ve buldu. Ne var ki, kafile hareket etmişti. Halbuki Hz. Ayşe, tahtırevanda kendisi bulunmadıkça hareket etmezler diye düşünüyordu. Ancak, fazla ağır olma­dığı için, devesini yedmekle görevli olanlar tahtırevanı deveye koyup bağlarken onun içinde olmadığını farketmemişlerdi. Bu durumda Hz. Ayşe tahtırevanda olmadığı anlaşılır anlaşılmaz geri dönüp kendisini alırlar diye Örtüsüne bürünüp beklemeye koyuldu. Öteden beri İslâm ordusunda “artçı” denilen görevliler vardı. Bunlar, ordunun mola sonrası hareketini takiben sahayı genişçe taramak suretiyle unutulan eşyayı toparlayıp sahiplerine teslim eder­lerdi. Benî Müstalik Savaşı’nda bu görev Safvan b. Muattal’da idi. Safvan, Hz. Ay­şe’yi görünce şaşırdı, “İnna lillah ve inna ileyhi raciun” dedi. Bu hitapla Hz. Ayşe toparlanıp hareket etti ve Safvan onu de­veye bindirdi ve devenin ipini çekerek öğ­leye doğru İslâm ordusuna, İstirahat için ara verdikleri yerde yetişti.

Hz. Ayşe’nin geride yalnız kalışı ve Safvan b. Muattal ile dönüşü ordu İçindeki münafıkları harekete geçirdi. Başta, ele-başları Abdullah b. Übey b. Selul bunu fırsat bilerek Hz. Ayşe ve Safvan’ın namusuna dil uzattı. Fısıltı halinde iletilen sözler dalga dalga ordu arasında yayıldı ve Medi­ne’ye vardıktan sonra bu iftira sistemli bir propaganda halini aldı. Hatta eskiden Safvan b. Muattal ile aralarında bir sürtüş­me vukubulmuş olan Hassan b. Sabit’in, Hz. Ebubekir’in sürekli mali desteğiyle hayatını sürdürdüğü için psikolojik bir ezik­lik içinde bulunan Mıstah b. Usase’nin, Hz. Peygamber’in zevcelerinden Zeyneb’in mevkiini yükseltmek isteyen kız kardeşi Hamme Bint Cahş’ın da bu dedikoduya katıldıkları naklolunur. Bu sahabilerin dedi­koduya bulaşmaları, münafık propaganda­sının ne kadar kuvvetli olduğunu göster­mektedir.

Seferden Medine’ye dönüldüğünde Hz. Ayşe hastalanmıştı. Hakkındaki söylentileri henüz duymamıştı. Mıstah’ın annesi duru­mu ona naklettiğinde şaşırdı ve üzüntü­sünden hastalığı iyice arttı. O gün babası­nın evine gitmek üzere Hz. Peygamber’den izin istedi. Amacı, konuyu anne ve baba­sından soruşturmaktı. Rasûl-i Ekrem izin verdi. Babasının evine vardığında annesi “Kızım, kendini üzme! Sağlığını düşün! Vallahi bir kadın, senin gibi güzelliğe sahip ve kocasının yanında sevgili olsun, bir çok da ortaklan bulunsun da aleyhinde dediko­du etmesinler, pek nadirdir” dedi. Hz. Ayşe o gece sabaha kadar ağladı, ağlamakdan adeta göz yaşı pınarları kurudu.

Olay karşısında nasıl davranması gerek­tiğine dair bir vahiy gelmeyince, Hz. Pey­gamber, Hz. Ali ve Usâme’yi çağırıp duru­mu onlarla istişare etti. Hz. Usâme: “Ya Rasulallah o, iffetli bir kadındır ve size layık bir eştir. Biz Ayşe hakkında hayırdan başka bir şey bilmeyiz” dedi. Hz. Ali ise Hz. Ayşe hakkında herhangi bir kötü zan taşımamakla beraber, sadece Hz. Peygamber’in sıkıntısını hafifletmek için şöyle dedi: “Yâ Rasulallah! Allah sana dünyayı dar etme­miştir, Ayşe’den başka kadın çoktur. Bu­nunla beraber hizmetçisi Berire’ye soru­nuz, o, doğrusunu söyler” dedi. Bunun üzerine Rasûl-İ Ekrem Berire’yi çağırıp: “Ey Berire! Hanımımda sana şüphe veren bir hal gördün mü?” diye sordu. Berire: “Hayır ya Rasulallah, görmedim” cevabını verdi.

Hz. Peygamber o gün mescidde iradettigi bir hutbede olaydan doğan üzün­tüyü ve eşine duyduğu güveni belirtip baş­ta iftirayı ortaya atan Abdullah b. Übey b. Selûl olmak üzere bu çirkin duruma sebe­biyet verenler hakkında iyi sonuçlar um­madığını İma etti.

Evs kabilesinin ileri gelenlerinden Sa’d b. Muaz ve Üseyd b. Hudayr her konuda Rasul-i Ekrem’e destek vereceklerini söy­lediler. Hazrec’İn ileri gelenlerinden Sa’d b. Ubade İse sırf kabilecilik gayretiyle Sa’d b. Muaz ve Üseyd b. Hudayr’a sert bir cevap verdi. Bunun üzerine Hz. Peygamber bir fitne çıkmasını önlemek için toplantıyı kapattı.

Hz. Peygamber Cenab-ı Hak’tan mesele­ye ışık tutacak bir işaret bekliyordu. Gerçi kendisi Hz. Ayşe’nin namusundan asla şüphe etmiyordu. Ne var ki, bütün Medi­ne’yi sarsan dedikodunun sona ermesi ancak Cenab-ı Allah’ın indireceği âyetlerle mümkün olabilirdi.

Rasûl-i Ekrem’in böyle bir beklenti içinde bulunduğunu bildikleri için Hz. Ebubekirve zevcesi de Hz. Peygamber nezdinde ayrıca bir girişimde bulunmayı uygun bulmuyor­lardı. Hz. Ayşe ise vaktiyle Hz. Yusuf’un başına gelenler karşısında Hz. Yakub’un gösterdiği güzel sabrı örnek edinmeye çalışıyor ve iftiracılardan Allah’a sığınıyor­du. O, Cenab-ı Hakk’ın kendisini er geç temize çıkaracağına inanıyor, fakat bunun, Hz. Peygamber’e rüyada söylenmesi tar­zında olacağını sanıyordu. Kendisi hakkın­da âyetler indirileceğini ummuyordu.

Birgün Rasûl-i Ekrem, Hz. Ebubekir’in evine gidip Hz. Ayşe’yi ziyaret ettiği esna­da onu temize çıkaran âyetler nazil oldu. Bu âyetlerde; iftiraya katılanlardan her birinin cezaya çarptırılacağı, elebaşılık yapanın ise büyük ceza göreceği, mü’min kadın ve erkeklerin bunu ilk duyduklarında hüsnüzanda bulunup “Bu apaçık bir iftira­dır” demeleri gerektiği, dört şahit getirme­den böyle bir konuda iddia ortaya atanların Allah katında yalancı sayıldıkları, bu iddiayı dile dolamaktan dolayı büyük azaba uğra­tılmaktan Allah’ın lütfü ile kurtarıldıkları, aslı bilinmeyen şeyler hakkında zanna dayalı hüküm vermemek gerektiği belirtili­yor ve ilk işitildiği zaman bunun apaçık iftira olduğunun vurgulanması gerektiği bir daha hatırlatılarak buna benzer bir duruma düşmekten korunmaları tavsiye ediliyordu (en-Nûr 24/11-19).

Bu âyetler nazil olduktan sonra Peygam­berimiz, Hz. Ayşe’yi müjdeledi ve iftiracıla­rın isnadından kurtardığı için Cenab-ı Al­lah’a şükretmesi gerektiğini hatırlattı. İftiracılara hadd-i kazif (İslâm hukukunda namuslu hanımlara iftira edenlere verilen ceza) uygulandı. Aslında münafıklar bu iftira ile Hz. Peygamber ile Hz. Ebubekir arasındaki samimi bağı koparmayı Hz. Ayşe’nin de İslâmî tebliğdeki başarılı hiz­metlerini önlemeyi planlamışlardı. Fakat aksi oldu.

Böylece Hz. Ayşe’nin toplumdaki itibarı bir kat daha artarken, iftiraya elebaşılık eden münafıklar rezil rüsvay oldular. Bunu dillerine dolamak gafletine düşen müslümanlarda büyük mahcubiyet duydu­lar.

BENZER KONULAR:

• İfk ne demek? Kısaca
• İftira ayeti – İfk hadisesi
• İfk olayı nedir? Kısaca Bilgi
• Online okul dersine saldırı yapmak günah mıdır
• Hz. Zeyneb bint Cahş Hayatı Kısaca