Ahmet Rifaî’ye (ö.578/1182) nispet edilen tarikatın adıdır. Ahmet Rifaî, Bağdat’la Basra arasında kalan Batâih bölgesinde Ümmüabîde köyünde doğdu. Ahmet Rifaî’nin babası seyyid Ali Hz. Hüseyin, annesi Fatıma Ebû Eyyûb el-Ensârî’nin soyundandır. Babası öldüğünde yedi yaşında olan Ahmet Rifaî’yi devrinin büyük sûfilerinden biri olan dayısı Mansur el-Batâihî himayesine aldı. Kur’ân öğrenimini ve hıfzını tamamladıktan sonra, başta Ali Ebu’l-Fazl el-Vâsıtî olmak üzere dönemin âlim ve mutasavvıflarından İslâmî ilimleri öğrendi. “Herkes hocası ile ben ise talebem Rifaî ile iftihar ederim” diyen hocası Vâsıtî ona icazet verdi ve hırkasını giydirdi. Ahmet Rifaî, hocası Vâsıtî’nin ölümü üzerine dayısı Mansur el-Batâihî’nin terbiye ve irşad halkasına girdi. Mansur el-Batâihî, Rifaî’ye hilâfet ve “şeyhu’ş-şuyûh” (şeyhlerin şeyhi) unvanını vererek kendisine bağlı bütün tekkelerin şeyhliğini tevdi etti.Ahmet Rifaî’nin; “el-Hikemü’r-Rifâiyye”,”el-Burhânü’l-müeyyed”, “el-Mecâlisü’s-seniyye”, “Erbeûne hadîsen”, “en-Nizâmü’l-hâs li ehli’l-ihtisâs”, “Hâletü ehli’l-hakîka” “el-Eş’âr” ve “el- Ahzâb ve’l-Evrâd” adlı eserleri vardır.
Âlim, fakih ve müfessir bir sûfi olan Ahmet Rifaî’nin tasavvuf ve tarikat anlayışı, Kur’ân ve sünnete dayanır. Ona göre İslâm, “zâhir” ve “bâtın” ile bir bütündür. Bâtın zâhirin özü, zâhir de bâtının zarfıdır. Zâhir olmasa bâtın da olmazdı.
Rifaîlik’te de tarikata giriş, belirli kurallara bağlı olarak gerçekleşir. Rifaîler, Allah’a ulaşmanın, nefsin tezkiyesiyle mümkün olabileceğini kabul ederler ve bunun için dokuz merhaleden oluşan bir riyazet ve zikir programı uygularlar. Her bir merhaleye kendisine ait olan zikirle geçilir. Tasavvuf baştan sona edepten ibarettir ve bütün edepler Hz. Peygamber’in sünnetine tabi olarak elde edilir. Rıfaîlerin, havârık adını verdikleri ve senenin belirli zamanlarında bazı dervişlerin, vücutlarına şiş sokmak, kızgın demir yalamak, ateş ve cam yutmak gibi gösterdikleri olağanüstü halleri vardır. Bu tür davranışların dini bir dayanaktan yoksun olması bir yana Müslümanlara sağlayacağı bir yararı da yoktur.
Ahmet Rifaî, 578/1182’de vefat etmiştir. Türbesi Bağdat’ın güneyindeki Vâsıt yakınlarındadır.
Bu tarikat daha çok, Ortadoğuda ve Araplar arasında yayılmıştır.
Diyanet dini kavramlar sözlüğü
BENZER KONULAR:
- Rifaiyye tarikatı
- Rifailik Ne Demek? Kısaca
- İrhas ne demek
- İran’ın yanlış inançları nelerdir? Maddeler halinde
- Hz. İsa hayatta mı?
- Tümünü görüntüle.

Answers ( 2 )
Rifailik bir tarikattır. Ahmet Rifaî’ye nispet edilen tarikatın adıdır Rifailik. Ahmet Rifaî, Bağdat’la Basra arasında kalan Batâih bölgesinde Ümmüabîde köyünde doğmuştur. Âlim, fakih ve müfessir bir sûfi olan Ahmet Rifaî’nin tasavvuf ve tarikat anlayışı, Kur’ân ve sünnete dayanır. Ona göre İslâm, “zâhir” ve “bâtın” ile bir bütündür. Bâtın zâhirin özü, zâhir de bâtının zarfıdır. Zâhir olmasa bâtın da olmazdı. Rifaîler, Allah’a ulaşmanın, nefsin tezkiyesiyle mümkün olabileceğini kabul ederler ve bunun için dokuz merhaleden oluşan bir riyazet ve zikir programı uygularlar. Her bir merhaleye kendisine ait olan zikirle geçilir.
Rifailik Nedir? (Kısa Bilgi)
Rifailik, 12. yüzyılda Irak’ta yaşamış olan Ahmed er-Rifai’ye (ö. 1182) nispet edilen bir tarikattır. Kurucusunun adından gelir ve “Rifaî Tarikatı” olarak da bilinir.
Temel Özellikleri:
Kurucusu: Ahmed er-Rifai, hem dini ilimler (tefsir, fıkıh) hem de tasavvufta derin bilgi sahibi bir sufidir.
Temel Anlayış: Tarikatın temel dayanağı Kur’an ve sünnettir. Ahmed er-Rifai’ye göre İslam, “dış görünüş” (zahir) ve “iç/manevi anlam” (batın) ile bir bütündür; biri diğerinden ayrılamaz.
Amaç ve Yöntem: Allah’a ulaşmanın yolu nefsi terbiye etmek olarak görülür. Bunun için 9 merhaleli bir zikir ve riyazet (nefsi dizginleme) programı uygulanır. Tasavvufun özünün “edep” olduğuna ve bu edeplerin Peygamber’in sünnetine uymakla kazanılacağına inanılır.
Yayılımı: Tarikat daha çok Ortadoğu’da ve Arap coğrafyasında yayılmıştır.
Rifailik’te “Olağanüstü Gösteriler” (Havârık)
Metinde ve genel olarak Rifailik’le ilgili en çok dikkat çeken konu, bazı mensupların sergilediği şu tür davranışlardır:
Vücuda şiş sokmak
Kızgın demir yalamak
Ateşte yanmamak veya cam yutmak
Bu tür gösteriler, tarikatın asli bir unsuru değildir. Diyanet’in verdiği bilgide de vurgulandığı gibi, bu davranışlar;
Dini bir dayanaktan yoksundur.
Müslümanlara bir fayda sağlamaz.
Özetle: Rifailik, kökleri Kur’an ve sünnete dayanan, nefsi terbiye etmeyi hedefleyen bir tasavvuf yoludur. Zamanla bazı mensupların sergilediği olağanüstü addedilen gösteriler, tarikatın temel öğretilerinin önüne geçmiş ve onunla özdeşleşmiştir, ancak bu uygulamalar eleştirilere de konu olmaktadır.