HZ. PEYGAMBER’İN ÖRNEK DAVRANIŞLARI KISACA

Hz. Peygamber’in insanları etkileyen davranışları

Peygamberlerin gönderilişinin başlıca amacı, gönderildikleri toplumu veya bütün insanları Allah’ın muradı doğrultusunda zihnî ve amelî planda iyileştirmeye çalışma ve doğruya döndürebilmedir. Peygamberlerin vahiy alıyor olmaları, bu vahyi tebiğe memur olmaları ve en önemlisi vahyi uygulayarak örneklik teşkil etmeleri, sıradan bir eğitimci veya düşünür olmadıklarının işaretidir. Bu anlamda Nisâ Sûresi 64. âyette, “peygamberlere uyulması, dolayısıyla model alınması için gönderildikleri” ifade buyrulmaktadır.

Efendimiz (sav)’e itaat etmenin ilk yolu, Efendimiz’in hayatın her alanında örneklik teşkil eden davranışlarına harfiyen uymaktır. Bunun temini ise, Rasûlüllah (sav)’ın örnek uygulamalarını iyi anlamak ve eksiksiz tatbik etmekle mümkündür. Hz. Peygamber (sav)’in örnek davranışlarından bazılarını şöyle sıralayabiliriz:
Kendisine karşı çıkan topluluklara karşı hiçbir zaman tebliğ tavrından vazgeçmemiştir. “Allah’ım! Milletimi doğruya ilet. Çünkü onlar, ne yaptıklarının farkında değiller.” diye her zaman irşâdî bir tavırla insanlara yaklaşmıştır.

İnsanları kendi yetenek ve kabiliyetlerine göre değerlendirmiştir. Mescid-i Nebevî’nin yapımı esnasında güçlü olmalarından dolayı “çamur karma işinin Yemâmelilere bırakılmasını” emretmesi bunun en basit örneklerindendir.
Hem peygamber olması hemde şahsi özelliğinden dolayı merhamet timsali bir peygamberdi. Nitekim Efendimiz’in “Ben lanetçi olarak değil, rahmet olarak gönderildim” buyurması bunun en açık delilidir.

Efendimiz (sav), insanlığın derdini yüreğinde taşımasından dolayı derûnî hayatında hep üzüntü ve elem hissetmiştir. Kendisine gelerek Câhiliye döneminde kız çocuğunu diri diri gömdüğünü ve kız çocuğunu yalvara yalvara toprağın altında kaldığını ve bunu yaptığından dolayı çok pisman olduğunu anlatan Müslüman’ın derdi ile dertlenerek göz yaşlarını tutamayan Peygamberimiz (sav),: “Allah, Câhiliye döneminde işlenenleri bağışlamıştır. Sen şimdi Müslümanca yaşamaya bak” buyurarak o Müslümana ferahlık sağlamıştır.
Rasûlüllah (sav), hayata küsmek anlamına gelecek tarzda bir yası asla tutmamıştır. Amcası Hz. Hamza’nın na‘şı başında: “Eğer yas tutmak gerekseydi, sana yas tutardım…” buyurarak, hüzün ile yası birbirinden ayırd etmiştir.

Efendimiz (sav), emirlerine karşı gelinmesine , cehalete, katı davranışlarda bulunmaya , aşırılığa gidilmesine , ara bo-zuculuğa her zaman karşı çıkmış, buna rağmen bu hususlardan kaçınmayan Müslümanlar için hep endişe duymuştur.

Peygamber Efendimiz (sav), insanlar Müslüman olduklarında , düşmanın aleyhte propagandaları çürütüldüğünde , dostlarına kavuştuğunda Müslümanların zekâ ve idrâk göstergesi sözler söylemesini işittiğinde , görevini tamamladığında sevincin en soylusunu yaşamıştır.
Rasûlüllah (sav), Allah yolunda gayret sarf edip şehitlik makamına ulaşmayı, hep özlemle istemiştir. Biz ümmetine tavsiyesi de budur.
Karşılaşılabilecek zorluklara karşı, tedbirleri alarak, geçmişten ders alınması gereken örnekler vererek, ümmetine eğitim ve öğretim yaparak, yaptırarak, gelecekte ulaşılabilecek aydınlık ufukları haber vererek ve o sıkıntıları ümmeti ile birlikte çekmeyi göze alarak gerekli önlemleri hep zamanında almıştır .

Sevgili Peygamberimiz (sav), tevhîd inancını pekiştirerek, Kur’ân-ı Kerîm ile birlikte olmayı emrederek, Sünnet-i Seniyye’ye sıkı sıkıya bağlanılmasını isteyerek, dua ederek ve dualaşarak iç ve dış kaynaklı her tür kültürel kirlenmeye karşı gerekli tedbiri almıştır .

Unutulmamalıdır ki, Efendimiz’i anlamaya sürekli gayret eden ve yaşayan Mü’min için hem dünya huzuru hem de âhiret saadeti va‘d edilmiştir. Bu anlamda Rasûlüllah (sav)’ın izinden ve yolundan ayrılmamayı, Efendimiz’in hassas olduğu konulara dikkat etmenizi tavsiye ediyorum.
————————–
[1] Buhârî, İstitâbe, 5; Enbiyâ, 54; Müslim, Cihâd, 105.
[1] İbn Sa‘d, Tabakât, c. V, s. 552.
[1] Müslim, Birr, 87.
[1] Dârimî, Sünen, Mukaddime, 1.
[1] Hâkim, Müstedrek, c. III, s. 197.
[1] İbn Hişâm, es-Sîre, c. III, s. 334.
[1] Ebû Dâvud, Tahâre, 125.
[1] Buhârî, Meğâzî, 45.
[1] Buhârî, Nikâh, 1.
[1] Buhârî, Kusûf, 2.
[1] Ahmed b. Hanbel, c. III, s. 227, 280.
[1] Müslim, Salât, 53.
[1] Hâkîm, Müstedrek, c. I, s. 276.
[1] Buhârî, Tevhîd, 38.
[1] İbn Hişâm, es-Sîre, c. IV, s. 302.
[1] Müslim, İmâre, 103.
[1] Buhârî, Menâkib, 25.
[1] Buhârî, Şehâdet, 29.

Öfke ile ilgili kısa hadisler