Peygamberimizin Peygamberlikle görevlendirilmesi

Question

Peygamberliğe Geçiş

Hz muhammed görevlendirilmesi ne zaman ve nasıl olmuştur

Peygamberimiz peygamberlikle görevlendirilmesi ne zaman ve nasıl olmuştur

35 yaşından sonra Peygamberimizde ya­ratılışın inceliklerini düşünmek ve kâinatta­ki olaylar hakkında tefekkür arzusu uyandı. Kendisine yalnızlık sevdirildi. Yaşadığı topluma baktığında insanların hal ve gidi-Şİndeki bozukluklar, ahtâkındaki düşüklük­leri, onu fevkalâde rahatsız ediyordu. Bu duygular içinde zâhidâne bir hayata yöne­lerek Nur dağına çıkmaya başladı. Oraya özellikle Ramazan ayında gidiyordu.
Hz. Peygamber bu tür zâhidâne hayatı zaman zaman tekrarlarken sadık rüyalar görmeye başladı. Rüyasında ne görüyorsa ertesi gün aynen çıkıyordu, öte yandan şehrin dışına çıktığında geçtiği yollarda birtakım taşlar ve ağaçlar “es-selâmü aleyke ya Rasûlallah!” diye selâm veriyor­lar, gaipten “Ya Muhammed!” nidaları geliyordu. Böyle durumlarda Hz. Peygam­ber dört bir yanını dikkatle inceliyor, fakat kimseyi göremiyordu. Kırkına yaklaştığın­da bu durumlarda sıklaşma görüldü. Böyle­ce Hz. Peygamber, Yüce Allah tarafından vahye hazırlanmış oluyordu. Nihayet m. 610 Ramazan ayında Kadir gecesi kendisi­ne abdest aldırılan Peygamberimiz, Cebrail (a.s.) ‘in “ikra'” (oku!) hitabıyla karşılaştı. Muhammed (s.a.): -Okuma bilmem, diye cevap verdi. Cebrail (a.s.}, onu kuvvetlice sıkıp yine:
-İkra'(Oku!) dedi. O ise:
-Okuma bilmiyorum, ne okuyayım? ce­vabını verdi. Bunun üzerine Cebrail (a.s.) Kur’ân-ı Kerîm’in şu mealdeki ilk âyetlerini okudu:
-“Yaratan Rabbinin adıyla oku. O, insanı bir aşılanmış yumurtadan yarattı. Oku! Kalemle (yazmayı) öğreten, insana bilme­diklerini belleten Rabbin, en büyük kerem sahibidir” (el-Alak 96/1-5).
İlk vahye muhatap olan Hz. Peygamber, evine gitmek üzere yola çıktı. Dağı iniş istikametinde yarıladığında göklerden “Sen Allah’ın Rasûlüsün, ben de Cebra­il’im” diye bir ses işitti. Baktığı zaman Ceb­rail’i, ayaklarını gökyüzünün ufkuna germiş bir vaziyette gördü. Hz. Peygamber onu hayretle gözlüyordu. Melek görünmez olduktan sonra Mekke’ye gidip evine ulaştı (Meleğin bu şekilde görünmesi olayının ilk vahiyden sonra bir başka zaman meydana gelmiş olması da muhtemeldir). Heyecan­dan yüreği titriyordu, divana uzandı, Hz. Hatice’ye “beni örtün, beni örtün” diyebil­di. Bir süre istirahattan sonra başından geçenleri anlattığında Hz. Hatice ona bü­yük bir manevi destek verdi, onu rahatlattı ve müjdeledi. Hz. Hatice şöyle diyordu:
-Müjdeler olsun, sen sözün doğrusunu söylersin, emanete riâyet edersin, akra­banla ilgilenirsin; iyi ahlâk sahibisin. Sebat et! Vallahi ben, senin bu ümmetin pey­gamberi olacağını umarım. Hiç korkma! Allah seni hiçbir zaman utandırmaz, üzün­tüye uğratmaz. Çünkü sen akrabana ba­karsın, işini görmekten âciz olanların yükü­nü taşırsın. Yoksula, kimsenin veremediği­ni verir, kazandıramadığını kazandırırsın; misafirleri ağırlarsın; uğradıkları musibet ve felâketlerde insanlara yardım edersin.
Daha sonra Hz. Hatice, amcasının oğlu Varaka b. Nevfel’e giderek Peygamberimi­zin söylediklerini nakletti. Varaka, Hanîfler’den olup önce Musevî, sonra da hıristiyan olmuştu. Tevrat ve İncil’i okuyup anlıyordu. Gözleri görmeyecek kadar yaş­lanmıştı. Anlatılanları dinledikten sonra: “Sübbûhün, Kuddûsün” diyerek Allah Tealâ’yı teşbih ve takdis ettikten sonra “Ey Hatice, Muhammed’e söyle, kendini serin tutsun, Musa’ya gelen Namusu Ekber (Cebrail a.s.) ona da gelmiştir; o, bu ümme­tin peygamberi olacaktır” dedi. Kendisiyle görüşmek istemesi üzerine Peygamberi­miz Varaka ile görüştü, konuştu. Varaka, Peygamberimiz’e gelenin, Hz. Musa’ya gelen vahiy meleği olduğunu ifade etti ve Hz. İsa’nın diliyle müjdelenen son Pey­gamber olacağını belirttikten sonra:
-“Şayet biraz daha yaşar ve halkı dine davet edeceğin güne ulaşırsam sana inanır ve uğradığın güçlükler karşısında destek olurum” dedi.
Ayrıca Varaka, Hz. Muhammed’e kendi­sine ilâhî vahiy gelmiş her peygamberin, kendi milletinden anlayışsız olanların düş­manlığı ile karşılaştığını, dolayısıyle kendi­sinin de böyle sıkıntılarla karşılaşabileceği­ni hatırlattı.

Hz Muhammedin hayatı hakkında uzun araştırma

BENZER KONULAR:

About Dini Soru Cevap

Her soru cevap verilmeye değerdir, yeter ki aynı konu bize sorulmuş olmasın ve kurallara uygun sorulsun. Lütfen soru yollamadan önce aynı konu var mı diye \\\\"ARAMA\" yapınız. Konu altına yazılan sorulara öncelik tanıyoruz.. Bilginize

Follow Me

Answer ( 1 )

    1
    2021-02-17T19:22:06+03:00

    Rasulullah (sav) nübüvvetten önce yani peygamberlikle görevlendirilmeden önce kendisine yalnızlık sevdirilmiştir. Yalnız kalmayı, yalnız iken tefekkür etmeyi seviyordu. Yaşadığı topluma baktığında insanların hallerindeki bozukluklar, ahlaklarındaki zaafiyetler Rasulullah (sav)”i fazlası ile rahatsız ediyordu. Bu duygular içinde Nur dağına çıkmaya başladı. Oraya özellikle Ramazan ayında gidiyordu.

     

    Rasulullah (sav) bu dönem içerisinde sadık rüyalar görmeye başladı. Rüyasında ne görüyorsa ertesi gün aynen çıkıyordu. Kırkına yaklaştığın­da bu durumlarda sıklaşma görüldü. Böyle­likle Rasulullah (sav) Allah (cc) tarafından vahye hazırlanmış oluyordu. 610 yılınınRamazan ayında Kadir gecesi kendisi­nde Cebrail’in “İkra’” (oku!) hitabıyla karşılaştı. Rasulullah (sav): -Okuma bilmem, diye cevap verdi. Cebrail, onu kuvvetlice sıkıp yine:

    -İkra'(Oku!) dedi. O ise:

    -Okuma bilmiyorum, ne okuyayım? ce­vabını verdi. Bunun üzerine Cebrail  Kur’an-ı Kerîm’in şu mealdeki ilk âyetlerini okudu:

    -“Yaratan Rabbinin adıyla oku. O, insanı bir aşılanmış yumurtadan yarattı. Oku! Kalemle (yazmayı) öğreten, insana bilme­diklerini belleten Rabbin, en büyük kerem sahibidir” (el-Alak 96/1-5).

    İlk vahye muhatap olan Hz. Peygamber, evine gitmek üzere yola çıktı. Heyecan­dan yüreği titriyordu, uzandı, Hz. Hatice’ye “beni örtün, beni örtün” diyebil­di. Bir süre istiraht ettikten sonra başından geçenleri anlattığında Hz. Hatice ona bü­yük bir manevi destek verdi, onu rahatlattı ve müjdeledi. Hz. Hatice şöyle diyordu:

    -Müjdeler olsun, sen sözün doğrusunu söylersin, emanete riâyet edersin, akra­banla ilgilenirsin; iyi ahlâk sahibisin. Sebat et! Vallahi ben, senin bu ümmetin pey­gamberi olacağını umarım. Hiç korkma! Allah seni hiçbir zaman utandırmaz, üzün­tüye uğratmaz. Çünkü sen akrabana ba­karsın, işini görmekten âciz olanların yükü­nü taşırsın. Yoksula, kimsenin veremediği­ni verir, kazandıramadığını kazandırırsın; misafirleri ağırlarsın; uğradıkları musibet ve felâketlerde insanlara yardım edersin.

    Daha sonra Hz. Hatice, amcasının oğlu Varaka b. Nevfel’e giderek Rasulullah (sav)’in söylediklerini nakletti. Varaka, Hanîfler’den olup önce Musevî, sonra da Hristiyan olmuştu. Tevrat ve İncil’i okuyup anlıyordu. Gözleri görmeyecek kadar yaş­lanmıştı. Anlatılanları dinledikten sonra: “Sübbûhün, Kuddûsün” diyerek Allah Tealâ’yı teşbih ve takdis ettikten sonra “Ey Hatice, Muhammed’e söyle, kendini serin tutsun, Musa’ya gelen Namusu Ekber (Cebrail) ona da gelmiştir; o, bu ümme­tin peygamberi olacaktır” dedi. Kendisiyle görüşmek istemesi üzerine Peygamberi­miz Varaka ile görüştü, konuştu. Varaka, Peygamberimiz’e gelenin, Hz. Musa’ya gelen vahiy meleği olduğunu ifade etti ve Hz. İsa’nın diliyle müjdelenen son Pey­gamber olacağını belirttikten sonra:

    -“Şayet biraz daha yaşar ve halkı dine davet edeceğin güne ulaşırsam sana inanır ve uğradığın güçlükler karşısında destek olurum” dedi.

    Ayrıca Varaka, Hz. Muhammed’e kendi­sine ilâhî vahiy gelmiş her peygamberin, kendi milletinden anlayışsız olanların düş­manlığı ile karşılaştığını, dolayısıyle kendi­sinin de böyle sıkıntılarla karşılaşabileceği­ni hatırlattı.

    Best answer

Leave an answer