Share
Peygamberimizin Peygamberlikle görevlendirilmesi
Question
Peygamberliğe Geçiş
Hz muhammed görevlendirilmesi ne zaman ve nasıl olmuştur

Peygamberimiz peygamberlikle görevlendirilmesi ne zaman ve nasıl olmuştur
35 yaşından sonra Peygamberimizde yaratılışın inceliklerini düşünmek ve kâinattaki olaylar hakkında tefekkür arzusu uyandı. Kendisine yalnızlık sevdirildi. Yaşadığı topluma baktığında insanların hal ve gidi-Şİndeki bozukluklar, ahtâkındaki düşüklükleri, onu fevkalâde rahatsız ediyordu. Bu duygular içinde zâhidâne bir hayata yönelerek Nur dağına çıkmaya başladı. Oraya özellikle Ramazan ayında gidiyordu.
Hz. Peygamber bu tür zâhidâne hayatı zaman zaman tekrarlarken sadık rüyalar görmeye başladı. Rüyasında ne görüyorsa ertesi gün aynen çıkıyordu, öte yandan şehrin dışına çıktığında geçtiği yollarda birtakım taşlar ve ağaçlar “es-selâmü aleyke ya Rasûlallah!” diye selâm veriyorlar, gaipten “Ya Muhammed!” nidaları geliyordu. Böyle durumlarda Hz. Peygamber dört bir yanını dikkatle inceliyor, fakat kimseyi göremiyordu. Kırkına yaklaştığında bu durumlarda sıklaşma görüldü. Böylece Hz. Peygamber, Yüce Allah tarafından vahye hazırlanmış oluyordu. Nihayet m. 610 Ramazan ayında Kadir gecesi kendisine abdest aldırılan Peygamberimiz, Cebrail (a.s.) ‘in “ikra'” (oku!) hitabıyla karşılaştı. Muhammed (s.a.): -Okuma bilmem, diye cevap verdi. Cebrail (a.s.}, onu kuvvetlice sıkıp yine:
-İkra'(Oku!) dedi. O ise:
-Okuma bilmiyorum, ne okuyayım? cevabını verdi. Bunun üzerine Cebrail (a.s.) Kur’ân-ı Kerîm’in şu mealdeki ilk âyetlerini okudu:
-“Yaratan Rabbinin adıyla oku. O, insanı bir aşılanmış yumurtadan yarattı. Oku! Kalemle (yazmayı) öğreten, insana bilmediklerini belleten Rabbin, en büyük kerem sahibidir” (el-Alak 96/1-5).
İlk vahye muhatap olan Hz. Peygamber, evine gitmek üzere yola çıktı. Dağı iniş istikametinde yarıladığında göklerden “Sen Allah’ın Rasûlüsün, ben de Cebrail’im” diye bir ses işitti. Baktığı zaman Cebrail’i, ayaklarını gökyüzünün ufkuna germiş bir vaziyette gördü. Hz. Peygamber onu hayretle gözlüyordu. Melek görünmez olduktan sonra Mekke’ye gidip evine ulaştı (Meleğin bu şekilde görünmesi olayının ilk vahiyden sonra bir başka zaman meydana gelmiş olması da muhtemeldir). Heyecandan yüreği titriyordu, divana uzandı, Hz. Hatice’ye “beni örtün, beni örtün” diyebildi. Bir süre istirahattan sonra başından geçenleri anlattığında Hz. Hatice ona büyük bir manevi destek verdi, onu rahatlattı ve müjdeledi. Hz. Hatice şöyle diyordu:
-Müjdeler olsun, sen sözün doğrusunu söylersin, emanete riâyet edersin, akrabanla ilgilenirsin; iyi ahlâk sahibisin. Sebat et! Vallahi ben, senin bu ümmetin peygamberi olacağını umarım. Hiç korkma! Allah seni hiçbir zaman utandırmaz, üzüntüye uğratmaz. Çünkü sen akrabana bakarsın, işini görmekten âciz olanların yükünü taşırsın. Yoksula, kimsenin veremediğini verir, kazandıramadığını kazandırırsın; misafirleri ağırlarsın; uğradıkları musibet ve felâketlerde insanlara yardım edersin.
Daha sonra Hz. Hatice, amcasının oğlu Varaka b. Nevfel’e giderek Peygamberimizin söylediklerini nakletti. Varaka, Hanîfler’den olup önce Musevî, sonra da hıristiyan olmuştu. Tevrat ve İncil’i okuyup anlıyordu. Gözleri görmeyecek kadar yaşlanmıştı. Anlatılanları dinledikten sonra: “Sübbûhün, Kuddûsün” diyerek Allah Tealâ’yı teşbih ve takdis ettikten sonra “Ey Hatice, Muhammed’e söyle, kendini serin tutsun, Musa’ya gelen Namusu Ekber (Cebrail a.s.) ona da gelmiştir; o, bu ümmetin peygamberi olacaktır” dedi. Kendisiyle görüşmek istemesi üzerine Peygamberimiz Varaka ile görüştü, konuştu. Varaka, Peygamberimiz’e gelenin, Hz. Musa’ya gelen vahiy meleği olduğunu ifade etti ve Hz. İsa’nın diliyle müjdelenen son Peygamber olacağını belirttikten sonra:
-“Şayet biraz daha yaşar ve halkı dine davet edeceğin güne ulaşırsam sana inanır ve uğradığın güçlükler karşısında destek olurum” dedi.
Ayrıca Varaka, Hz. Muhammed’e kendisine ilâhî vahiy gelmiş her peygamberin, kendi milletinden anlayışsız olanların düşmanlığı ile karşılaştığını, dolayısıyle kendisinin de böyle sıkıntılarla karşılaşabileceğini hatırlattı.
BENZER KONULAR:
Answer ( 1 )
Rasulullah (sav) nübüvvetten önce yani peygamberlikle görevlendirilmeden önce kendisine yalnızlık sevdirilmiştir. Yalnız kalmayı, yalnız iken tefekkür etmeyi seviyordu. Yaşadığı topluma baktığında insanların hallerindeki bozukluklar, ahlaklarındaki zaafiyetler Rasulullah (sav)”i fazlası ile rahatsız ediyordu. Bu duygular içinde Nur dağına çıkmaya başladı. Oraya özellikle Ramazan ayında gidiyordu.
Rasulullah (sav) bu dönem içerisinde sadık rüyalar görmeye başladı. Rüyasında ne görüyorsa ertesi gün aynen çıkıyordu. Kırkına yaklaştığında bu durumlarda sıklaşma görüldü. Böylelikle Rasulullah (sav) Allah (cc) tarafından vahye hazırlanmış oluyordu. 610 yılınınRamazan ayında Kadir gecesi kendisinde Cebrail’in “İkra’” (oku!) hitabıyla karşılaştı. Rasulullah (sav): -Okuma bilmem, diye cevap verdi. Cebrail, onu kuvvetlice sıkıp yine:
-İkra'(Oku!) dedi. O ise:
-Okuma bilmiyorum, ne okuyayım? cevabını verdi. Bunun üzerine Cebrail Kur’an-ı Kerîm’in şu mealdeki ilk âyetlerini okudu:
-“Yaratan Rabbinin adıyla oku. O, insanı bir aşılanmış yumurtadan yarattı. Oku! Kalemle (yazmayı) öğreten, insana bilmediklerini belleten Rabbin, en büyük kerem sahibidir” (el-Alak 96/1-5).
İlk vahye muhatap olan Hz. Peygamber, evine gitmek üzere yola çıktı. Heyecandan yüreği titriyordu, uzandı, Hz. Hatice’ye “beni örtün, beni örtün” diyebildi. Bir süre istiraht ettikten sonra başından geçenleri anlattığında Hz. Hatice ona büyük bir manevi destek verdi, onu rahatlattı ve müjdeledi. Hz. Hatice şöyle diyordu:
-Müjdeler olsun, sen sözün doğrusunu söylersin, emanete riâyet edersin, akrabanla ilgilenirsin; iyi ahlâk sahibisin. Sebat et! Vallahi ben, senin bu ümmetin peygamberi olacağını umarım. Hiç korkma! Allah seni hiçbir zaman utandırmaz, üzüntüye uğratmaz. Çünkü sen akrabana bakarsın, işini görmekten âciz olanların yükünü taşırsın. Yoksula, kimsenin veremediğini verir, kazandıramadığını kazandırırsın; misafirleri ağırlarsın; uğradıkları musibet ve felâketlerde insanlara yardım edersin.
Daha sonra Hz. Hatice, amcasının oğlu Varaka b. Nevfel’e giderek Rasulullah (sav)’in söylediklerini nakletti. Varaka, Hanîfler’den olup önce Musevî, sonra da Hristiyan olmuştu. Tevrat ve İncil’i okuyup anlıyordu. Gözleri görmeyecek kadar yaşlanmıştı. Anlatılanları dinledikten sonra: “Sübbûhün, Kuddûsün” diyerek Allah Tealâ’yı teşbih ve takdis ettikten sonra “Ey Hatice, Muhammed’e söyle, kendini serin tutsun, Musa’ya gelen Namusu Ekber (Cebrail) ona da gelmiştir; o, bu ümmetin peygamberi olacaktır” dedi. Kendisiyle görüşmek istemesi üzerine Peygamberimiz Varaka ile görüştü, konuştu. Varaka, Peygamberimiz’e gelenin, Hz. Musa’ya gelen vahiy meleği olduğunu ifade etti ve Hz. İsa’nın diliyle müjdelenen son Peygamber olacağını belirttikten sonra:
-“Şayet biraz daha yaşar ve halkı dine davet edeceğin güne ulaşırsam sana inanır ve uğradığın güçlükler karşısında destek olurum” dedi.
Ayrıca Varaka, Hz. Muhammed’e kendisine ilâhî vahiy gelmiş her peygamberin, kendi milletinden anlayışsız olanların düşmanlığı ile karşılaştığını, dolayısıyle kendisinin de böyle sıkıntılarla karşılaşabileceğini hatırlattı.