Mescitlere bağlanmak ne demek hadis ve açıklaması

Mescitlere bağlı olmak

1- Allah azze ve celle şöyle buyurmaktadır:

إِنَّمَا يَعْمُرُ مَسَاجِدَ اللهِ مَنْ آمَنَ بِاللهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَأَقَامَ الصَّلوةَ وَأَتَى الزكوة وَلَمْ يَخْشَ إِلَّا الله فَعَسَى أُولَئِكَ أَنْ يَكُونُوا مِنَ الْمُهْتَدِينَ

“Allah’ın mescidlerini, ancak Allah’a ve âhiret gününe iman eden kimseler imar ederler, “

İslâm bir beldeye girdiği vakit mescidler oranın sembolü, tüm halkın bir araya geldiği, eğitim verildiği ve ibadet ettikleri bir yer olur.

İslâm, insanları mescidleri imar etmeye teşvik etmiş ve bunun iki şekilde olacağını bize beyan etmiştir:

a- Maddi olarak imar etmek. Bu, mescidin inşa edilmesi, aydınlatılması, temizlenmesi ve korunması ile olur.

b- Ruhi olarak imar etmek. Bu da namaz, zikir ve ilim öğrenmek maksadıyla sürekli mescide gidip gelmekle olur.

Yine Kur’an okumak, ilim öğrenmek ve müslümanların durumlarından haberdar olmak ile de mescidler ruhi anlamda imar edilebilir.

Mescidler, müslümanların sadece namaz kılmaları için değil, birkaç gün ortada görünmedikleri vakit birbirlerini sormaları, doğru yoldan uzaklaştıklarında hak yola iletmeleri, bir ihtiyaçları olduğu vakit yardım etmeleri için inşa edilmiştir. İşte müslüman kişi, alemlerin Rabbi olan Allah’ın vereceği ecre ve başarıya bu şekilde ulaşır.

2- Ebû Hureyre radıyallahu anhu’dan gelen rivayette, Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

“Kişinin cemaatle kıldığı namaz ona, evinde, çarşı pazarında ya da iş yerinde yalnız kıldığı namazdan yirmi beş derece daha fazla ecir kazandırır. Sizden biriniz güzel bir şekilde abdestini alıp sadece namaz kılmak niyetiyle mescide giderse, mescide girene kadar attığı her adım için Allah azze ve celle onun bir derecesini yükseltir ve bir hatasını siler. Mescide girdiğinde orada kaldığı sürece namaz kılmış gibi olur. Abdestini bozmadığı sürece namaz kıldığı yerde oturduğu müddetce melekler onun için “Allah’ım onu bağışla, ona merhamet et” şeklinde dua ederler”

3. Kişinin mescidde cemaatle kıldığı namazın sevabı ve fazileti, evinde tek başına kıldığı namazdan yirmi beş veya yirmi yedi derece daha fazladır. Çünkü bu, namazı vaktinden önce kılamadığı için ona bir disiplin ve cemaat ruhu kazandırır. Çünkü kişi namazda,

وايَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ

“Yalnız Sana ibadet ederiz ve yalnız Senden yardım bekleriz” derken Rabbine çoğul bir sığayla seslenmektedir. Bu âyet, alemlerin Rabbi olan Allah’ın huzurunda tüm insanların eşit olduğunu açıklamaktadır.

4- Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

“Mescid, bütün takva sahiplerinin evidir. Allah azze ve celle, mescidi kendine ev edinen kişiye yardımı ve rahmeti ile rızası ve cennetine giden yol için kefil olur. ”

5- Ebû Mūsā radıyallahu anhu’dan gelen rivayette Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur.

“İnsanlardan namaz hususunda sevabı en çok olan, yürüme yolu en uzak olandır. Namazı imamla beraber kılmak için bekleyen kişinin sevabı da namazı hemen kılıp yatan kişiden daha fazladır.”

6- Allah azze ve celle, kutsi bir hadiste şöyle buyurmaktadır:

“Benim yeryüzündeki evlerim mescidlerdir. Ziyaretçilerim ise orayı imar edenlerdir. Kendi evinde temizlenip benim evimi ziyaret eden kişiye müjdeler olsun! Misafir ağırlayan kişinin misafirine ikram etmesi onun bir sorumluluğudur.”

7- İbn Abbas radıyallahu anhuma şöyle demiştir: “Allah azze ve celle’nin yeryüzündeki evleri olan mescidler, yıldızların gökyüzünü aydınlattığı gibi yeryüzündekileri aydınlatır.”

8- Ebû Hureyre radıyallahu anhu’dan gelen rivayette Resûlullah (s.a.v.) bir gün ashabına,

“Allah azze ve celle’nin sizin hatalarınızı bağışlayacağı ve derecelerinizi arttıracağı bir amel göstereyim mi?” diye sordu. Sahåbeler,

“Göster Ey Allah’ın resulü” diye karşılık verince Allah resulü şöyle buyurdu:

“Zorluklara rağmen güzel bir şekilde abdest almak, mescidlere çokça gidip gelmek ve bir namazı kıldıktan sonra diğer bir namazı beklemek. İşte bunlar, sizin ribâtınızdır, işte bunlar sizin ribatınızdır.”

Mescidlere bağlanmanın belirtilerinden biri de cemaatle namaz kılmaya özen göstermektir. Resûlullah (s.a.v.) ölüm döşeğinde olmasına rağmen mescidde cemaatle namaz kılmaya önem vermiştir.

9- Ubeydullah b. Abdullah b. Utbe şöyle demiştir.

“Aişe radıyallahu anha’nın yanına gittim ve,

“Resûlullah (s.a.v.)’in hastalığı hakkında bana bir şeyler anlatabilir misin?” diye sordum. O da şöyle karşılık verdi:

“Tabi anlatırım.”

Resûlullah (s.a.v.)’in hastalığı bir gün iyice ağırlaşınca,

“İnsanlar namaz kıldılar mı?” buyurdu. Biz de,

“Hayır, kılmadılar. Seni bekliyorlar” dedik. Bunun üzerine,

“Abdest almak için bana bir kabın içinde su hazırlayın” buyurdu. Biz de söylediğini yaptık. Sonra abdest aldı ancak namaz kılmaya giderken bayıldı. Sonra uyandı ve yine,

“İnsanlar namaz kıldılar mı?” diye sordu. Biz de,

“Hayır, henüz kılmadılar. Seni bekliyorlar Ey Allah’ın resulü” dedik. Bunun üzerine,

“Bana tekrardan kabın içinde su hazırlayın” buyurdu. Ardından oturdu ve abdest aldı. Sonra kalkmaya çalışırken yine bayıldı. Sonra yine ayılınca,

“İnsanlar namaz kıldılar mı?” diye sordu. Biz de,

“Hayır, seni bekliyorlar Ey Allah’ın resulü” dedik. Ardından kalktı, yine abdest aldı. Sonra kalkınca yine bayıldı. Sonra ayılınca yine,

“İnsanlar namaz kıldılar mı?” diye sordu. Biz de,

“Hayır, seni bekliyorlar Ey Allah’ın resulü. İnsanlar mescidde duruyorlar. Yatsı namazını kılmak için bekliyorlar” dedik. Ardından Allah resulü, insanlara namaz kıldırması üzere Ebû Bekir’i çağırması için birini gönderdi. O kişi Ebû Bekir’e gelerek,

“Allah resulü insanlara namaz kıldırmanı emrediyor” dedi. Bunun üzerine Ebû Bekir yumuşak huylu biri olduğu için,

“Ey Ömer, insanlara namazı sen kıldır” dedi. Ömer de ona,

“Sen, buna daha layıksın” dedi. O günlerde namazı Ebû Bekir kıldırdı.”

Resûlullah (s.a.v.)’in namaza ne kadar önem verdiğine bak!

10- Allah resulü, bedeninde bir rahatlık hissedince mescide gitti. Ama bu rahatlık nasıl bir şeydi? Aişe radıyallahu anha bununla alakalı şöyle demiştir.

“Peygamber, bedeninde bir rahatlık hissedince iki kişinin arasında taşınarak mescide gitti. Onun çektiği acıdan ötürü ayaklarını yerde sürüdüğünü gördüm.”

11- Seyyid Kutub şöyle demiştir: “Namaz; kul ile Allah azze ve celle arasında bir buluşma vesilesi, bir ilişki bağıdır. Kalbe güç kazandıran, ruha Allah azze ve celle ile ilişki halinde olduğu duygusunu aşılayan, nefse dünya hayatının tüm varlıklarından daha değerli kazançlar sağlayan bir ilişki. Böyle olduğu içindir ki, Resûlullah (s.a.v.) karşılaştığı her sıkıntılı durumda namaza koşardı. Oysa onun, Rabbiyle zaten son derece sıkı bir ilişkisi vardı, ruhu vahiy ve ilham bağları ile zaten Allah azze ve celle’ye bağlıydı. Buna göre namaz; aç kalan yolcu için bir azık, çöllerde susuzluktan kıvranan biri için can veren su, kendisine yardım gelebilecek tüm yolların, dağların karla kaplandığı bir sırada, bütün ümitleri kaybolan yolda kalmış biri için imdadına yetişen bir ümit kaynağıdır. Bu kaynak, mümin için her an elinin altında bulunan sürekli fışkıran kurumaz bir pınar gibidir.”

Namazları eda ederken sahip olduğumuz kusurlara bir göz atalım:

12- Nåfi, İbn Ömer’in yatsı namazını cemaatle kılmayı kaçırdığı zaman gecenin geri kalanını namaz kılarak geçirdiğini aktarır.

Selef, cemaatle namaz kılmaya aşırı derecede önem verirdi.

13- el-Kavariri şöyle demiştir: “Yatsı namazını cemaatle kılmayı kaçırmazdım. Bir gün evime misafir gelince onlarla ilgilendim. Basra mescidinde namaz kılmak için evden çıktığımda insanların yatsı namazını kılıp bitirdiklerini görünce kendi kendime:

“Resûlullah (s.a.v.) “Cemaatle kılınan namaz tek başına kılınan namazdan yirmi yedi derece daha faziletlidir” buyurmuştur” dedim. Ardından eve geri dönerek yatsı namazını yirmi yedi kere kıldım. Namazı bitirdikten sonra hemen yattım ve bir rüya gördüm. Rüyamda atlara binmiş bir grup insan ile beraberdim. Ben de ata binmiştim. Yarışıyorduk. Ancak onların atları benim atımı geçiyordu. Onlara yetişmek için atımı kırbaçladım ve onlardan en arkada olan kişiye yetiştim. Bana,

“Bize yetişmek için atını boşuna yorma. Çünkü sen hiçbir şekilde bize ulaşamazsın” dedi. Ben,

“Niçin?” diye sorunca,

“Çünkü biz yatsı namazını cemaatle kıldık” cevabını verdi.

14- Hatim el-Asam şöyle demiştir:

“Bir gün yatsı namazına geç kaldım. Ebû İshak Buhârî tek başına bana başsağlığı diledi. Şayet çocuklarımdan biri ölseydi on binden daha fazla insan bana başsağlığı dilerdi. Çünkü insanlara göre din hususunda başa gelen musibetler dünyevi meselelerde başa gelen musibetlerden daha değersizdir.”

Şafiî mezhebinin şeyhlerinden biri olan İmam Müzeni rahimehullah, yatsı namazını cemaatle kılamadığı zaman bu namazı yirmi beş defa kılardı.

1. Hasta Oldukları Halde Cemaatle Namaz Kılmaya Giderler

1- Abdullah b. Mes’ûd şöyle demiştir: “Bizim zamanımızda cemaatle namazdan sadece nifakı malum münafıklar geri kalırdı. Bizden bir adam hastalığından dolayı iki kişinin kolları arasında sürünerek gelip safâ dururdu. ”

2- Saîd b. Ubeyde’den aktarıldığına göre, Ebü Abdurrahman es-Sülemî hasta olduğunda mescide taşınarak götürülürdü.

227 Şartlar ne olursa olsun cemaatle namaz kılmak için gayret gösteriyor musun?

2. En Zor Koşullarda

1- İmam Ebû Abdullah Muhammed b. Hafif eş-Şirazi’de bel ağrısı vardı. Bel ağrısı tuttuğunda yerinden hareket edemez hale geliyordu. Namaz için ezan okunduğunda mescide, birinin sırtında taşınarak giderdi. Ona,

“Nefsine biraz daha yumuşak davransan olmaz mı?” denilince şöyle cevap verdi:

“Haydi namaza’ nidasını duyduktan sonra beni safta namaz kılarken göremezseniz mezarlıkta arayın.”

2- Rebîa b. Abdurrahman şöyle demiştir: “Asıl karakter kişinin mescidlere sürekli gelmesi, Kur’an okuması ve Allah rızası için çok kardeşi olmasıyla belirlenir.”

3- Başka bir rivayette şöyle geçmektedir: “Asıl karakter kişinin Kur’an okuması, mescidlere bağlı olması ve namusuna sahip çıkması ile belirlenir.”

4- es-Sehâvî, Medyen b. Ahmed el-Mağribi’nin ölümüne kadar olan dönemde sabah namazının ilk tekbirini uzunca bir zaman kaçırmadığını, namazı bitirdikten sonra da duha namazını kılana dek namaz kıldığı yerde oturduğunu, hatta bazen duha namazını kıldıktan sonra bile mescidde oturmaya devam ettiğini rivayet etmektedir.

5- Ebû’s-Suûd el-Kâzuruni, mescide herkesten önce giren ve herkesten sonra çıkan kişiydi. Bir özrü olmadığı sürece Mescid-i Nebevî’de cemaatle namaz kılmaya önem verirdi. Özellikle yatsı namazının akabinde herkesten sonra mecitten çıktığında “Mescidden en son çıkan ve ilk önce giren kişi olmayı severim” derdi. 341

6- Kadı Hüseyin b. Muhammed b. Abdulvehhab’ın ömrünün sonlarına doğru hastalığı iyice arttı. Cemaatle namaz kılmak için safa durana kadar iki kişi arasına mescide götürülüyordu. Bunu yaparken doksan iki yaşlarındaydı.

228 7- Ibnu’l-Hatib şöyle demiştir: “Huffår el-Gırnati, ayağında oluşan bir hastalıktan ötürü iki yıl veya daha fazla bir vakit beş vakit namaz kılmaya iki kişi arasında taşınarak gelirdi. Hatta bazı arkadaşları “Huffär, cemaate gelmeyen kişilerin aleyhinde Allah’ın bir delilidir” derdi.”

8- İbrahim el-Keynai şöyle demiştir: “Hâtım el-Hamleni, yaklaşık kırk yıl namaz kıldırdı. Bu süre zarfında bir kere dahi olsun cemaatle namaz kılmayı terk etmedi ve sadece alu defa sehiv secdesi yaptı. Namaz kıldırdığında mutlaka ağlardı. Canını da namaz kılarken verdi.”

9- İbn Saîd, Abdurrahman b. Misver b. Mahreme’den şunu rivayet etmiş. tir: “Ömer, Said b. Yerbu’nun gözleri görmemeye başlayınca evine gelerek onu teselli etti ve,

“Allah resulünün mescidinde cemaatle namaz kılmayı ve cuma namazlarını terk etme” dedi. Bunun üzerine Said, ona, “Mescide gelmek için bana yol gösterecek kimse yok” dedi. Ömer ise

“Biz sana yol gösterecek birini göndeririz” dedi ve ona esirlerden bir çocuk gönderdi.”

10- Sabit b. Haccac şöyle demiştir:

“Ömer b. Hattab radıyallahu anhu, namaz kıldırmak için öne geçti. Herkes kibleye yönelince müezzine kamet getirmesini emretti ve sonra,

“Vallahi namaz kılmak için kimseyi beklemeyeceğiz” dedi. Namazı kılıp bitirince de insanlara yöneldi ve şöyle dedi:

“İnsanlara ne oluyor da cemaatle namazdan geri kalıyorlar? Sonra onlar gelmeyince de başkaları da gelmiyor. Vallahi namaza gelmeyenlere birilerini gönderip boyunlarını vurmayı ve “Namaza gelin” denilmesini isterdim.”

3. Selefin Bazı Halleri

1- Abdullah b. Zübeyr b. Avvam’a mescidin güvercini denirdi…

2- Rebi’ b. Heysem ise, “Hiç şüphesiz mesciddeki kuşların sesi bana, karum ile zaman geçirmekten daha sevimlidir” derdi. O, yaşlanıp hasta düşünce iki kişinin kollarına girerek mescide gelirdi.

3- Abdullah b. Mes’ûd’un ashabı ona,

“Ey Ebû Yezid! Allah Teâlâ, sana ruhsat verdi. Keşke evinde namaz kılsan” dediler. Bunun üzerine Abdullah şöyle dedi:

“Durum sizin dediğiniz gibidir. Ancak ben müezzinin ‘Hayya ale’l Felah/Haydi kurtuluşa çağrısını İşittim. Sizden kim bu çağrıyı işitirse sürünerek de olsa yürüyerek de olsa buna icabet etsin.”

4- Ebû Hayyan et-Teymi, babasından rivayet ederek şöyle demiştir:

“Rebi felç geçirmişti. Cemaatle namaz kılması için mescide taşınarak götürülürdü. Ona,

“Şüphesiz bu özründen dolayı sana ruhsat verildi” denilince o da şöyle cevap verdi:

“Evet biliyorum. Fakat ben kurtuluş çağrısını işitiyorum.”

4. Sabah Namazına Önem Göstermek

1- Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur.

“Kim yatsı namazını cemaatle kılarsa o gecenin yarısını namaz kılarak geçirmiş gibi olur. Kim de sabah namazını cemaatle kılarsa o gecenin tamamını namaz kılarak geçirmiş gibi olur.

2-Yüce sahābe Hâris b. Hassan’a bir bak! Bir gece evlendi. Ancak evlendiği gecenin sabahında sabah namazını cemaatle kılmaya gitti. Imam Taberi, Anbese b. el-Ezheri’nin şöyle dediğini rivayet etmiştir:

“Häris b. Hassan (sahäbeydi) evlendi. Sabah ona,

“Daha yeni bu gece zifafa girdiğin halde sabah namazına mı geliyorsun?” diye sorulunca şöyle cevap verdi:

“Vallahi, benim sabah namazını cemaatle kılmamı engelleyen kadın kötü bir kadındır.”

3- Huşeym, babasının şöyle dediğini rivayet etmiştir:

“Ömer radıyallahu anhu, bir kişinin sabah namazına gelmediğini fark etti ve onu mescide getirmesi için birini gönderdi. Geldiğinde ona,

“Niye gelmedin, neredeydin?” diye sorunca adam,

“Hastaydım, bu yüzden gelemedim. Beni getirmesi için birini göndermeseydin evden çıkmazdım” dedi. Bunun üzerine Ömer radıyallahu anhu şöyle dedi:

“Şayet biri seni çağırdığında evden çıkabiliyorsan o zaman namaza da gel.”

4- Mü’minlerin Emiri Ali b. Ebû Tâlib, insanları sabah namazına uyandırmak için yollarda “Hayya ala’s-salah, Hayya ala’s-salah/Haydi namaza, haydi namaza” diye bağırarak dolaşırdı. Bunu her gün yapardı.

5- Ibn Sad, Hasan’dan şunu aktarmıştır:

“Hançerlendiği gün Ali evden çıkarken,

“Ey Insanlar! Haydi namaza, haydi namaza” diye nida etti. Bunu her gün yapardı. İnsanları uykularından uyandırmak için elinde ses çıkaracak bir şey taşırdı.”

6- Ali b. Bekkar şöyle demiştir: Kırk yıl boyunca beni sadece fecrin doğması üzmüştü. Çünkü seher vaktinde kalksam tüm kulluk yollarının dolup taştığını görürdüm. Medyen nehrine gitsem insanlardan bir grubun oradan su İçtiğini görürdüm.”

7- Ebû’z-Zinād şöyle demiştir: “Sahurdan sonra Mescid-i Nebevî’ye giderken yanından geçtiğim bütün evlerde Kur’an okunuyordu.”

Bugünkü müslümanların hallerini ise Allah azze ve celle’ye şikâyet ediyoruz. Sabah namazına giderken önünden geçtiğin her evde aşk ve sevgi filmleri izlenen, boş ve kötü konuşmalar yapılan ve uykusuz kalınan bir gecenin ardından dalınan derin uykunun sebep olduğu horlama seslerini duyarsın. Gürültülü geçen geceler, bitkin yüzler ve ilk neslin yolundan uzaklaşmak… Evet, yakın zamana kadar müslümanların geceleri böyle değildi. Hatta babalarımızın, annelerimizin, dedelerimizin ve nenelerimizin geceleri de böyle değildi. Onlar gecelerini salih insanlar gibi rüků ve secde ederek, bağışlanma dileyerek ve istiğfar ederek geçirirlerdi. Peki bize ne oldu şimdi? Ey oğullar ve kızlar, bize ne oldu ki gecelerimizi günahlar, şehvetler ve diziler ile geçirir olduk?

Bu ümmetin sälihleri, savaşa her zaman sabah namazından sonra başlamaya önem verirdi. Namazlarını kaçırmamak için önceden başlamazlardı. Çünkü sabah namazının vakti kısadır. Ta ki gündüzün ilk saatlerindeki o bereketi elde etsinler ve o vakitte kıldığı sabah namazında düşmanlarına karşı kendilerine yardım etmesi için Allah azze ve celle’ye dualarında yalvarsınlar diye.

8- Halid b. Velid radıyallahu anhu savaşa ancak sabah namazından sonra başlardı.

9- Yūsuf b. Taşfin rahimehullah Muräbidlar Devleti’nin lideri ve büyük müslüman komutanlardan biriydi. Meşhur Zelleka savaşının yapılacağı yere, İslâm Ordusuyla beraber iki rekât sabah namazını kıldıktan sonra hareket etti ve sonra savaşa başladı.

10- Seyfettin Kutuz rahimehullah, Tatarlara karşı yapılan meşhur Ayn Calūt savaşının yapılacağı yere sabah namazını kıldıktan hemen sonra geldi ve savaşa başladı.

5. Enes Ağlıyor

1- Enes b. Mâlik radıyallahu anhu, Tuster fethini her hatırladığında ağlardı. Sağlam kalelerle korunan Fârisî şehirlerinden biri olan Tuster’i, müs-lümanlar tam bir buçuk yıl muhasara altında tutmuştu. Sonra şehir müslümanların eline geçti ve büyük bir fethe imza attılar. Bu fetih, müslümanların giriştiği en zor fetihlerden biriydi…

Peki durum bu kadar güzel olmasına rağmen Enes b. Mâlik, Tuster savaşını her hatırladığında niye ağlıyordu?

Tuster kalesinin kapıları fecir vaktine birkaç saat varken açıldı. İslâm ordusu hemen kalenin içine hücum etti. Müslümanlardan 30 bin kişi ile Fârisîlerden 150 bin kişi arasında dehşet verici bir savaş meydana geldi. Savaş, son derece şiddetliydi. Bu savaşın her anı ölüm ve müslümanlara karşı tehlike içeriyordu.

Son derece zor ve tehlikeli bir durum…

Fakat sonunda Allah azze ve celle lütfu ile müminlere zaferi yazdı. Düşmanlarına karşı müminlere parlak bir zafer verdi. Bu zafer, güneş doğduktan hemen sonra geldi. Müslümanlar sabah namazının vaktinin çıktığını fark ettiler. Müslümanlar o dehşet verici günde insanları öğüten o zorlukta ve boyunlarında kılıçların bulunduğu sırada sabah namazını kılamamışlardı. İşte Enes b. Mâlik, hayatı boyunca sabah namazını sadece bir kere kaçırdığından dolayı ağlıyor ve şöyle diyordu “Tuster nedir bilir misin?

ب وتنشر أول مرة

قطب علواني

جعة وتدقيق

Sabah namazını benden aldı. Sabah namazına karşılık bütün dünyanın benim olmasını istemezdim. ”

6. Fecirden Sonraki Vaktin Fazileti

Bu vaktin fazileti ve üstünlüğüne dair bazı naslar sabit olmuştur. Bu naslar, müslümanın bu vakti itaatle geçirmesini gerektirir. Bu naslar şunlardır:

1- Allah azze ve celle şu âyette bu vakte yemin etmiştir:

وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفُسَ)

“Ağarmaya başlayan sabaha…

2- Şu âyetler ile de kullarının o vakitlerde tesbih etmelerini istemiştir:

فَسُبْحَانَ اللهِ حِينَ تُمْسُونَ وَحِينَ تُصْبِحُونَ

“Akşama girerken ve sabaha ererken hepiniz Allah’ı tesbih edin. ”

فَاصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ الْغُرُوبِ

“Güneşin doğuşundan ve batışından evvel Rabbini hamd ile tesbih et.

3- İbn Kayyim rahimehullah şöyle demiştir: “Onlara göre sabah namazı ile güneşin doğuşu arasındaki vakitte uyumak mekruh olan amellerdendi. Çünkü o vakit ganimet vaktidir. Allah azze ve celle’ye ibadet etme ve O’na yönelme yolunda yürüyenlere göre bu vaktin üstün meziyetleri vardır. Hatta onlar uzun geceler yürümüş olsalar bile güneş doğana dek ibadet etmekten geri durmazlardı. Çünkü bu vakit, günün ilk vakitleri ve anahtarıdır. Yine rızıkların indiği, kasem edilen ve bereketin gerçekleştiği bir vakittir. O vakitten sonra gündüz meydana geliyor ve bu vakitte kişinin durumuna göre günün geri kalanı belirleniyor. Bu sebeple çok zaruri durumlar olmadıkça bu vakitte uyumamak gerekiyor.

7. Eşsiz Örnekler

Şehid Yahya Ayyaş’ın annesi, oğlu şehid olduğu gün şöyle demiştir: “Yirmi yıl boyunca, bir gün dahi olsun sabah namazını mescidde kılmayı terk etmedi.”

İşte o kişilerden bir tanesi de Şeyh, Mücahid, Komutan Ahmed Yasin’dir. Allah azze ve celle onu, dünyada yaptığı son ameli olsun diye sabah namazından sonra (uzun süredir temenni ettiği ve onun için Allah’u Teâlâ’ya dua ettiği) şehadetle rızıklandırdı.

1- İmam Malik, Muvatta’sında şöyle rivayet etmektedir: “Ömer b. Hattab günlerden bir gün Süleyman b. Ebi Hasme rahimehullah’ı sabah namazında göremedi. Ömer b. Hattab o gün çarşıya gidince (Süleyman’ın evi de çarşı ile mescid arasında bir yerdeydi) yolda Süleyman’ın annesi Şifa radıyallahu anha ile karşılaştı ve ona,

“Sabah Süleyman’ı göremedim” dedi. Şifa,

“Gece boyu namaz kıldığından dolayı uyku ona galip geldi. Bu yüzden gelemedi” dedi. (Yani sabaha kadar televizyon izlemedi.) Bunun üzerine Ömer b. Hattab ona şöyle dedi:

“Sabah namazını cemaatle kılmam gece boyunca namaz kılmaktan bana daha sevimlidir.”

2- Ömer b. Hattab’a, Ebû Bekir Sıddîk radıyallahu anhu’dan sonra Mü’minlerin Emiri olabilmesi için Mescidi Nebevî’de sabah namazından sonra biat edildi. Ebû Bekir Sıddik radıyallahu anhu akşam vakti ölüp hemen defnedilmişti. Ertesi gün sabah namazında ise Ömer b. Hattab’a biat edildi.

Bu olay, tüm devlet adamlarının, yöneticilerin, vezirlerin ve tüm liderlerin sabah namazını cemaatle kıldıklarına ve önemli kararları bu vakitte aldıklarını ifade etmektedir. ”

Sabah namazını her gün cemaatle kılmaya özen gösteriyor musun?

Müellifin yorumudur.

8. İftitah Tekbirine Yetişmeye Çalışmak

Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:

“Kim Allah azze ve celle rızası için iftitah tekbirini kaçırmadan kırk gün cemaatle namaz kılarsa kendisine iki tane berâat yazılır; Cehennemden berâat ve nifaktan beraat.”

1- Adi b. Hatim şöyle demiştir: “Namaz vakti geldiğinde onun için hazırlanmış olurum. Her namaz vakti geldiğinde ona özlem duyar bir halde namaza kavuşurum.”

2- Saîd b. Müseyyeb şöyle demiştir: “Cemaatle namaz kılmayı hiç kaçırmadım. Elli yıl boyunca ilk tekbiri (iftitah tekbirini) hiç kaçırmadım ve elli yıl boyunca namazda hiçbir adamın ensesini (kafasını) görmedim. ”

3- Yahya b. Kattan, A’meş’i hatırladığında şöyle derdi: “O, zühd hayatı yaşayanlardan biriydi. Namazlarını cemaatle ve ilk safta kılmaya özen gösterirdi.” Ardından Yahya şunu ekledi: “İşte bu, İslam’ın alametidir.” Yahya ilk safa varabilmek için duvara dayanarak ilerlerdi.

4- Mescid-i Haram’ın Müftüsü Şeyhülislām Ebû Muhammed Ata b. Ebi Rebah hakkında İbn Cüreyc şöyle demiştir: “Mescid, yirmi yıl boyunca Ata’nın yatağıydı. İnsanlar arasında en güzel namaz kılan oydu.”

5- Ebû Mushir, Abdurrahman b. Amir’den Rebia b. Yezid’in şöyle dediğini aktarmıştır: “Kırk yıldan beri, hasta olmam ve yolculuğa çıkmam dışında müezzin öğle ezanını her okuduğunda ben mesciddeydim.”

6- Ziyad b. Eyyüb Ebû Bekir’in şöyle dediğini rivayet etmiştir:

“Asım b. Ebi’n-Necud, namaz kıldığı zaman direk gibi hareket etmeden dururdu. Cuma günü mescidde ikindiye kadar beklerdi. Kendisi hayırlı bir abiddi. Sürekli namaz kılardı. Bazen bir işi için dışarı çıktığında bir mescid gördüğü vakit,

“Bizi kabul et. Hiçbir ihtiyacımızı senden daha önemli değil” der ve hemen mescide girerek namaz kılmaya koyulurdu. ”

7- Osman b. Hâkim, Saïd b. Müseyyeb’den şöyle işittiğini aktarır: “Otuz yıl boyunca müezzin her ezan okuduğunda ben mesciddeydim. ”

Selef, iftitah tekbirini kaçırdıkları zaman üç gün boyunca nefislerini kınarlardı. Cemaatle namaz kılmayı kaçırdıklarında ise yedi gün boyunca nefislerini kınarlardı.

Seleften bazıları cemaatle kılınan namazın iftitah tekbirini kaçırdığında ağlardı. Bazıları da cemaatle namaz kılmayı kaçırdıklarında hastalanıp yataklara düşerlerdi.

Onlardan doksan yaşına yaklaşmış biri şöyle diyordu: “Ömrü hayatım boyunca sadece iki kere farz namazını tek başıma kıldım. O tek başına kıldığım namazları da sanki hiç kılmamış gibiyim.”

8- Vekî’ b. Cerrah, büyük imam Süleyman b. Mihran (A’meş) hakkında şöyle demiştir: “A’meş yetmiş yaşına kadar ilk tekbiri hiç kaçırmadı.”

9- İbrahim et-Teymî şöyle demiştir: “Bir adamın ilk tekbiri önemsemediğini gördüğün zaman hemen elini yıka.”

10- Şair ne güzel söylemiş:

“Kahramanlıklar ancak geniş mescidlerimizde yapılır,

Kur’an bahçesinde ve sahih hadisler gölgesinde.

İnançsız yetişen topluluklar, rüzgârın savurduğu yapraklar gibidir.”

Kim “Hayya ale’s-Salah” çağrısına ihanet ederse, “Hayya ale’l-Felah” çağrısına da ihanet eder.

Ey Ademoğlu! Namaza değer vermeyeceksen, o zaman dininden hangi şeye değer vereceksin?

11- Useyd b. Ca’fer şöyle demiştir: “Bişr b. Mansür, ilk tekbiri hiç kaçırmadı.”

12- Hâkim, Ebü’l-Abbas Muhammed b. Ya’küb el-A’sam hakkında şöyle demiştir: “Bana ulaşan habere göre o, kendi mescidinde yetmiş yıl boyunca müezzinlik yaptı.”

13- Mus’ab b. Abdullah’ın rivayet ettiğine göre Amir b. Abdullah b. Zübeyr, ölümü yaklaşıp can çekiştiği zaman (evi mescide yakın bir yerdeydi) müezzinin namaz için nidasını duyduğunda yanındaki kişilere “Elimi tutarak beni mescide götürün” dedi. Ona,

“Sen hastasın” denildiğinde,

“Allah azze ve celle’ye davet eden kişi duyduğum halde nasıl icabet etmem?” demiştir. Bunun üzerine onu elinden tutup akşam namazını kılması için mescide götürdüler. Ardından imamla beraber bir rekât kıldıktan sonra namazda vefat etti.

14- Vekî’ b. Cerrah şöyle demiştir: “Kim vakti gelmeden önce namaza hazırlık yapmazsa ona değer vermiyor demektir. İlk tekbiri ihmal eden birini görürsen hemen ondan uzaklaş.”

İlk tekbire yetişmek hakkındaki örneklerden biri de Saîd b. Müseyyeb’in azatlı kölesi Burd’un şu rivayetidir: “Saîd, kırk yıl boyunca namaz için her ezan okunduğunda mesciddeydi.”

15- Süfyân b. Üyeyne şöyle demiştir: “Namaza gösterilen hürmetlerden biri de kılınmadan önce mescide gelmektir.”

8.1. Abdest Alırken Hazırlığa Başlamak

1- Ata es-Selimi, abdest aldıktan sonra tir tir titredi ve hüngür hüngür

ağladı. Kendisine neden böyle yaptığı sorulunca da şöyle dedi:

“Birazdan önemli bir amel yapacağım ve Allah’ın huzurunda duracağım”

2- Ali b. Hüseyin, abdest alırken yüzü sapsarı olurdu. Ailesi ona,

“Neden her abdest aldığında bu hale giriyorsun?” diye sorunca şöyle cevap verdi:

“Birazdan kimin huzurunda duracağımı biliyor musunuz?”

9. Peki! Senin, Namazdaki Halin Nasıl?

1- Şeyhülislam Rabbani alim Ebü’l-Mu’temir Süleyman b. Tarhan et-Teymi hakkında müezzini Mamer şöyle demiştir: “Süleyman et-Teymi, yatsıdan sonra yanı başımda namaz kıldı. Onun şu âyetleri okuduğunu işittim:

تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

“Mutlak hükümranlık elinde olan Allah, yüceler yücesidir.”  Ardından,

فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سَيِّئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَقِيلَ هَذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدْعُونَ

“Ama onu (azabı) yakından gördükleri zaman, inkâr edenlerin yüzleri kararacak” âyeti gelince mescidde bulunanlar tamamen ayrılana kadar bu âyeti tekrarlayıp durdu. Ben de mescidde onu öylece bırakıp çıktım. Ardından sabah ezanını okumak için mescide tekrar gittim. Bir de baktım ki olduğu yer-de duruyor. Olduğu yerde bir sonraki âyete geçmeden aynı şekilde,

“Ama onu (azabı) yakından gördükleri zaman, inkâr edenlerin yüzleri kararacak” ayetini okuyordu.

2- İbn Vehb şöyle demiştir: “Süfyân es-Sevrî’yi Mescid-i Haram’da akşam namazından sonra namaz kılarken gördüm. Sonra secdeye bir gitti, yatsı ezanı okunana kadar başını secdeden hiç kaldırmadı.”

3- Ali b. Fudayl şöyle demiştir: “Sevrî’yi secde ederken gördüm. O henüz başını secdeden kaldırmadan ben Kâbe’yi yedi kere tavaf ettim.”

KAYNAK:

MEVSUAT (Ahlak ve Zühd)

Peygamberlerin, Sahâbenin, Tâbiînin ve Salihlerin Hayatından Eğitici Kıssalar

Yasir ABDURRAHMAN beka yay Sayfa 222

Dini Siteler

BENZER KONULAR:

• Kubbe, minare, minber, Mescit ve mihrap kavramlarının anlamlarını sözlüklerden bularak defterimize yazalım.
• Tahiyyetül Mescit namazı kaç rekat
• El-Cami Allahın ismi neden Mescitlere Cami denir
• Cami ile Mescit arasındaki fark nedir
• Cami ve Mescitler hakkında bilgi
• Tümünü görüntüle.
• Peygamberimizin hayatında Cami ve cemaatle namaz
• cemaatle namaza devam etme konusunda seçme sözler
• cemaatle namaz Kılındığında Nasıl Niyet Edilir?
• cemaatle namaz Kılarken Sübhaneke’yi Okuduktan Sonra Euzü Besmele Çekilir mi?
• cemaatle namaz kılmanın önemi
• Tümünü görüntüle.
• Dini soru sor Cevap Al
• Dini soru sorabileceğim site arıyorum ?
• Dini soru sor Cevap Al Sitesi Hakkında Bilgi
• Dini soru sor kimin?
• Dini soru sor imamlar cevaplıyor
• Tümünü görüntüle.