İşitme engelli bireyler nasıl dua eder

Question

Doğuştan işitme engelli bireyler Allah ile nasıl iletişim kurar? Nasıl dua eder? Ve zihinlerinde hangi dilde konuşur? Düşüncelerini şekillendirir

CEVAP:

Bu son derece derin ve güzel bir soru. İşitme engelli bireylerin manevi dünyası, iletişim biçimleri ve Allah ile olan bağı, işiten bireylerden farklı değil, sadece farklı kanallarla işler. Sorularınızı sırayla cevaplandıralım:

1. İşitme Engelli Bireyler Nasıl Dua Eder?

Dua, sadece sözlü kelimelerden ibaret değildir. Kalbin ve zihnin Allah’a yönelmesidir. İşitme engelli bireyler için dua şu şekillerde gerçekleşir:

Zihin Diliyle (İçsel Monolog): Doğuştan işitme engelli olan ve hiç ses duymamış bir birey, zihninde kendi ana dili olan işaret dilinde düşünür. Duası da zihninde canlandırdığı işaretler, kavramlar ve görüntülerle olur. Tıpkı işiten birinin zihninde sesli kelimelerle dua etmesi gibi, onlar da zihinlerindeki işaret diliyle Allah’a yönelir.

İşaret Diliyle Dua: Görsel ve bedensel bir dil olan işaret dili, dua için son derece güçlü ve duygusal bir araçtır. Ellerin hareketi, yüz ifadeleri ve beden dilinin tümü, derin duyguları ve saygıyı ifade etmek için kullanılır. Bir camide veya evde, işitme engelli bir mümin, işaret diliyle Allah’a el açıp yakarabilir. Bu, sözlü bir duadan farksız ve hatta bazen daha da içtendir.

Görsel ve Hissel Dua: Dua, söze dökülmüş bir metin olmaktan çok, bir niyet ve yöneliş işidir. Bir gün batımını seyrederek iç geçirmek, bir çiçeğin güzelliği karşısında “Subhanallah” demek, işitme engelli bir birey için de aynı şekilde gerçekleşir. Bu anlarda kalpten geçen hisler, saf bir duadır.

Yazılı Dua: Dua metinlerini okuyup yazarak da Allah ile iletişim kurabilirler. Yazı, onlar için güçlü bir ifade aracıdır.

Kalbin Sessiz Dili: En önemlisi, İslam inancına göre Allah kalplerden geçeni bilir. “O, gözlerin hain bakışını ve kalplerin gizlediğini bilir.” (Mü’min Suresi, 19. ayet) Bu ayet, fiziksel bir dile ihtiyaç olmaksızın, kalpten geçen her niyetin, her düşüncenin Allah katında bir değeri olduğunu gösterir.

2. Doğuştan İşitme Engelli Bireyler Allah ile Nasıl İletişim Kurar?

Allah ile kurulan iletişim, kulakla duyulan seslerle sınırlı değildir. Bu iletişim daha çok şu yollarla olur:

Yaratılışın Dili (Tabiat): Allah’ın varlığını, kudretini ve sanatını görmenin en güçlü yolu, O’nun yarattıklarını müşahede etmektir. Gökyüzü, dağlar, denizler, hayvanlar… Tüm bu mucizeler, işitme engelli bir birey için de aynı mesajı verir: “Bir Yaratıcı var.” Bu, evrensel bir dildir.

Sevgi, Şefkat ve Merhamet Dili: Birine yardım etmek, bir canlıya şefkat göstermek, Allah’ın bir sıfatını yansıtmaktır. Bu fiiller, sessiz birer ibadet ve iletişim şeklidir.

İbadetlerin Dili: Namaz kılmak, oruç tutmak, Kâbe’yi tavaf etmek… Bunların hepsi bedensel ve görsel eylemlerdir. Namazdaki tekbir, rüku ve secde hareketleri, işaret dilindeki ifadeler gibi güçlü anlamlar taşır. İşitme engelli bir birey, bu fiziksel eylemlerle Allah’a yakınlaşır.

3. Zihinlerinde Hangi Dilde Konuşurlar? Düşüncelerini Nasıl Şekillendirirler?

Bu, en ilginç kısımlardan biridir:

Ana Dil: İşaret Dili: Doğuştan işitme engelli ve işaret diliyle büyümüş bir bireyin ana dili işaret dilidir. Zihinsel süreçleri, içsel monologları bu dilde işler. Bir şey düşündüklerinde, zihinlerinde kelimelerin seslerini değil, işaretlerin görüntülerini ve kavramlarını canlandırırlar.

Soyut Kavramlar: “Allah”, “sevap”, “sevgi”, “sonsuzluk” gibi soyut kavramların da işaret dilinde karşılıkları vardır. Bu kavramlar, işaretler, yüz ifadeleri ve bağlam yoluyla zihinde somutlaştırılır. Örneğin, “Allah” kavramı genellikle parmağın yukarıya, gökyüzüne doğru işaret edilmesiyle ifade edilir ve zihinde bu şekilde temsil edilir.

Görsel ve Hissel Düşünce: Düşünce süreçleri işiten bireylere göre daha görsel ve mekansaldır. Zihinleri bir film sahnesi gibi çalışabilir; olaylar, kavramlar ve duygular bir dizi görsel ve hissel imgeyle temsil edilir. Bir duayı düşünürken, zihinlerinde dua eden ellerin, huzur dolu bir mekanın veya sevdiklerinin yüzlerinin görüntüleri canlanabilir.

Özetle:

İşitme engelli bir bireyin Allah ile iletişimi, “kulak” yerine “kalp”, “göz” ve “hissiyat” üzerinden kurulur. Onların duası, sessiz bir dilde, derin bir konsantrasyon ve samimiyetle yapılır. İslam inancının özünde de bu samimiyet ve kalp huzuru yatar. Bir ayette buyurulduğu gibi: “Beni anmak için dua edin, size karşılık vereyim.” (Mü’min Suresi, 60. ayet) Bu çağrı, hangi dilde, hangi yöntemle olursa olsun, kalpten yapılan her çağrıyı kapsar.

İşitme engelli bir bireyin manevi dünyası, sessizliğin derinliğinde, görünmez ama son derece güçlü bir bağla örülmüştür. Bu, onların imanının ve Allah’a olan yakınlıklarının bir eksiği değil, sadece farklı ve belki de daha derin bir tezahürüdür.

Dini Siteler

BENZER KONULAR:

solved 0
2025-10-31T16:15:19+03:00 1 Answer 15 views
1

Answer ( 1 )

  1. Muallim
    1
    2025-11-01T00:02:37+03:00
    Reply

    Kalbin dili, işitmenin ötesindedir. İnsanın Rabbi ile iletişimi sesle sınırlı değildir; niyetle, hatırlayışla, işaretle, bakışla, hatta içten geçen bir sızıyla kurulur. Kur’ân “Rabbinizi içinizden, alçak bir sesle ve derin bir huşû ile anın” buyurur (A’râf 7/205). “İster sözünüzü gizleyin ister açığa vurun; O, kalplerin en gizlisini de bilir” (Mülk 67/13-14). “Kulum Bana dua ettiğinde Ben yakınım” (Bakara 2/186). Bu ayetler, duanın işitmeye, sese veya belirli bir dış forma mecbur olmadığını açıkça gösterir.

    Doğuştan işitme engelli bir mü’min, duasını nasıl edâ eder? Kalben yönelerek, içinden konuşarak, işaret diliyle ellerini kaldırıp talebini ifade ederek, yazıya dökerek, hatta gözlerinden süzülen bir niyazla… Peygamberimizin “Allah sizin suretlerinize değil, kalplerinize ve amellerinize bakar” meâlindeki hadisinde vurgulanan da budur: Esas olan, kalbin yönelişi ve ihlâstır. Dua ibadettir; ibadetin ruhu da niyettir. Niyet varsa, kapı açıktır.

    Namazın içindeki zikir ve kıraat konusunda fıkhın kaidesi “Allah kimseye gücünün üstünü yüklemez”dir (Bakara 2/286) ve “Gücünüz yettiği kadar Allah’tan sakının” (Teğâbün 64/16). Kişi harfleri seslendiremiyorsa, dil ve dudaklarını hareket ettirebiliyorsa böylece; o da mümkün değilse kalbiyle okuyarak edâ eder. Öğrenebildiği kadar Fâtiha ve kısa sureleri ezberlemeye gayret eder; öğreninceye kadar kolayına gelen zikirlerle ikâme eder. Namaz dışındaki dua ise her dilde, işaret diliyle de yapılabilir; Rabbimizin anlaması, kulağımızın işitmesine muhtaç değildir.

    “Zihinlerinde hangi dilde konuşurlar?” sorusunun cevabı da rahattır: İnsan düşüncesi tek bir kanala mahkûm değildir. İşitme engelli bireyler çoğu zaman “içsel işaret” diyebileceğimiz görsel-mekânsal bir düşünme kullanır; semboller, sahneler, hareketler ve yazı onların iç konuşmasının malzemesi olabilir. Okuma-yazma öğrendiklerinde, düşündükleri şeyler kimi zaman öğrendikleri yazı dilinin kelimeleriyle; kimi zaman da bizzat işaretlerin zihindeki karşılığıyla belirir. Lakin düşüncenin Allah’a ulaşması için kelimelere hiç de mecburiyet yoktur; O, “göğsün fısıltısını” dahi bilir.

    Pratikte yapılacaklar da sade ve sahicidir: Abdest ve namaz vakitlerini korumak; namazda imkân nispetinde Fâtiha ve kısa sureleri öğrenip okumaya çalışmak; okuyuş mümkün değilse kalpten okumak ve tesbihatı parmaklarla saymak; dua anında elleri açıp işaret diliyle veya içten niyazla yönelmek; Kur’ân’la bağ kurmak için meâl ve tefsir okumaları yapmak. İmkân varsa işaret diliyle din eğitimi veren bir hocadan destek almak da gönlü rahatlatır. Bütün bunların üzerinde ise şu hakikat durur: Dua, kulun aczini bilip Rahmân’ın rahmetine dayanmasıdır; bu hal sesle değil, yönelişle ölçülür.

    Özetle, işitme engelli bir mü’minin duası eksik değildir; aksine içtenliğiyle büsbütün kıymetlidir. Allah, işaretleri de, susuşları da, kalbin sessiz kelimelerini de işitir. Yeter ki gönül O’na dönük olsun.

    Best answer

Leave an answer